του Θοδωρή Δούκα, Δημοσιογράφου - Θεολόγου

 Τα σχολεία σε λίγο ανοίγουν. Και πριν γεμίσουν ξανά οι αυλές με φωνές, γέλια και παιδικά βήματα, καθίστε για 5 λεπτά δίπλα στο παιδί σας.

Μιλήστε του.

Πείτε του ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να κοροϊδέψει ένα παιδί για το ύψος του, το βάρος του, το χρώμα του δέρματός του, την οικογένειά του ή για αυτά που αγαπά και απολαμβάνει.

Πείτε του ότι δεν είναι ντροπή να φοράς τα ίδια παπούτσια κάθε μέρα.

Ότι ένα παλιό μπουφάν δεν ζεσταίνει λιγότερο.
Ότι ένα χρησιμοποιημένο σχολικό σακίδιο δεν κουβαλά λιγότερα όνειρα από ένα καινούργιο.

Μάθετέ του να μην αφήνει κανέναν μόνο του επειδή «είναι διαφορετικός».

Γιατί ίσως αυτό το παιδί που όλοι προσπερνούν να είναι εκείνο που περισσότερο από όλους χρειάζεται έναν φίλο.

Εξηγήστε του ότι το πείραγμα δεν είναι πάντα «πλάκα».
Ότι κάποιες λέξεις μπορεί να ξεχαστούν από αυτόν που τις είπε μέσα σε λίγα λεπτά, αλλά να μείνουν για χρόνια μέσα σε εκείνον που τις άκουσε.

Πείτε του ότι το σχολείο είναι για να μαθαίνουμε, να μεγαλώνουμε και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.
Όχι για να ανταγωνιζόμαστε.
Όχι για να μειώνουμε ο ένας τον άλλον.
Όχι για να κάνουμε κάποιον να ντρέπεται για αυτό που είναι.

Μιλήστε τους για τον Χριστό. Γιατί όλα τα υπόλοιπα θα τα μάθουν εύκολα και γρήγορα από τα social media και το YouTube. Ποιος όμως θα τους μάθει να αγαπούν χωρίς να ζητούν αντάλλαγμα, να συγχωρούν, να βοηθούν τον αδύναμο και να μην πληγώνουν τον διαφορετικό; Αυτό το μάθημα ξεκινά από εμάς. Και ίσως είναι το πιο σημαντικό μάθημα που μπορούμε να τους δώσουμε.

Να αγαπάμε τον άνθρωπο δίπλα μας.
Να μην κρίνουμε από την εμφάνιση, τα ρούχα ή όσα έχει κάποιος.
Να βοηθάμε αυτόν που δυσκολεύεται.
Να συγχωρούμε.
Να δίνουμε χώρο και σε εκείνον που αισθάνεται πως δεν χωράει πουθενά.

Γιατί η αγάπη του Χριστού δεν κάνει διακρίσεις. Αγκαλιάζει τον άνθρωπο.

Και ας θυμόμαστε ότι δεν πηγαίνουν όλα τα παιδιά μετά το κουδούνι σε ένα σπίτι γεμάτο αγάπη.

Κάποια παιδιά μεγαλώνουν με φόβο.
Κάποια νιώθουν μόνα.
Κάποια δεν έχουν κανέναν να τα περιμένει στην πόρτα.
Κάποια μπορεί να έρχονται στο σχολείο έχοντας ήδη κλάψει.

Γι' αυτό ας μάθουμε στα παιδιά μας να είναι εκείνα που θα κάνουν μια δύσκολη μέρα κάποιου άλλου λίγο πιο εύκολη.

Ένα «έλα να κάτσεις μαζί μας».
Ένα χαμόγελο.
Μια θέση στο θρανίο.
Ένα χέρι στον ώμο.

Μπορεί για εμάς να είναι κάτι μικρό.

Για ένα παιδί, μπορεί να είναι ολόκληρος ο κόσμος του.

Τέλος, ας ζητήσουμε από τα παιδιά μας να σέβονται τους δασκάλους και τους καθηγητές τους. 
Να ακούν, να υπακούν στους κανόνες του σχολείου, να μη διακόπτουν, να μην αντιμιλούν και να μην αντιμετωπίζουν τον εκπαιδευτικό σαν «εχθρό» ή σαν κάποιον που πρέπει κάθε φορά να του αποδεικνύουν ότι έχουν δίκιο. 

Ο σεβασμός δεν είναι αδυναμία και η ευγένεια δεν είναι παλιομοδίτικη. 

Ο δάσκαλος είναι εκεί για να τους μάθει, να τους καθοδηγήσει και να τους βοηθήσει να προχωρήσουν. Μπορούν να έχουν άποψη, μπορούν να διαφωνούν, μπορούν να κάνουν ερωτήσεις αλλά με τρόπο και με σεβασμό. Γιατί ένα παιδί που μαθαίνει από το σπίτι να σέβεται τον δάσκαλό του, αύριο θα ξέρει να σέβεται και τον συνάνθρωπό του.

Δεν μεγαλώνουμε παιδιά για να κάνουν πάντα το δικό τους. Μεγαλώνουμε ανθρώπους που ξέρουν πότε να μιλούν, πότε να ακούν και πώς να σέβονται τον άνθρωπο απέναντί τους.

Τα σχολεία ανοίγουν αύριο.

Ας στείλουμε τα παιδιά μας στο σχολείο όχι μόνο με καθαρά τετράδια και καινούργια μολύβια.

Ας τα στείλουμε με αγάπη.
Με καλοσύνη.
Με ενσυναίσθηση.
Με σεβασμό.
Με ανθρωπιά.

Γιατί αυτά είναι τα μαθήματα που δεν γράφονται σε κανένα διαγώνισμα.