του Θοδωρή Δούκα, Δημοσιογράφου

Το Γηροκομείο Πολυγύρου βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο μιας συζήτησης που δεν μπορεί να εξαντληθεί ούτε σε πολιτικές αντιπαραθέσεις ούτε σε οικονομικούς υπολογισμούς. Γιατί πίσω από τους αριθμούς υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα: θέλουμε τελικά να λειτουργήσει ως κοινωνική δομή και, αν ναι, με ποιον τρόπο;

Η δημοτική αρχή παρουσιάζει μια μελέτη βιωσιμότητας σύμφωνα με την οποία, με τη σημερινή διαρρύθμιση και δυναμικότητα των 50 κλινών, το κόστος λειτουργίας της μονάδας είναι ιδιαίτερα υψηλό. Περίπου 1,175 εκατ. ευρώ τον χρόνο, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν. Με τροφεία περίπου 1.000 ευρώ τον μήνα, ο Δήμος θα έπρεπε να καλύπτει ένα σημαντικό ετήσιο έλλειμμα.

Αυτό είναι ένα πραγματικό πρόβλημα. Δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.

Η λύση που εξετάζεται είναι να αυξηθεί η δυναμικότητα και να αναζητηθεί, μεταξύ άλλων, η δυνατότητα λειτουργίας της μονάδας από ιδιώτη μέσω διαγωνιστικής διαδικασίας.

Και εδώ αρχίζουν τα εύλογα ερωτήματα.

Αν το σημερινό μοντέλο κρίνεται οικονομικά μη βιώσιμο για τον Δήμο επειδή οι 50 κλίνες δεν επαρκούν για να καλύψουν το κόστος, τι ακριβώς θα κάνει διαφορετικά ένας ιδιώτης;

Θα αυξήσει τη δυναμικότητα;

Θα επενδύσει επιπλέον χρήματα;

Θα μειώσει το κόστος λειτουργίας;

Θα αυξήσει τα τροφεία;

Και, κυρίως, πώς θα διασφαλιστεί ότι η κοινωνική αποστολή της δομής δεν θα υποχωρήσει μπροστά στην ανάγκη για οικονομική απόδοση;

Αυτές οι απαντήσεις δεν υπάρχουν ακόμη. Και ακριβώς γι' αυτό η συζήτηση δεν πρέπει να τελειώσει με την ψήφιση της κατάργησης ενός ανενεργού νομικού προσώπου.

Υπάρχει επίσης ένα παράδοξο που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητο: ένα κτίριο που χρειάστηκε χρόνια, δημόσιο χρήμα και προσπάθεια για να ολοκληρωθεί παραμένει σήμερα χωρίς λειτουργία, ενώ συζητάμε πλέον ποιος θα το λειτουργήσει και με ποιο οικονομικό μοντέλο.

Η κοινωνία του Πολυγύρου δικαιούται να γνωρίζει όλες τις εναλλακτικές πριν ληφθεί η τελική απόφαση.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να αποδειχθεί ότι έχει δίκιο η δημοτική αρχή ή η αντιπολίτευση.

Το ζητούμενο είναι να ανοίξει επιτέλους το Γηροκομείο. Και πριν αποφασίσουμε ποιος θα το λειτουργήσει, οφείλουμε να έχουμε απαντήσει καθαρά σε ένα άλλο ερώτημα: με ποιους όρους θέλουμε να λειτουργεί;

Αυτό, τελικά, είναι το πραγματικό στοίχημα.